O sytuacji na Ukrainie – część 1.

O sytuacji na Ukrainie – część 1.


Protestujący Ukraińcy na Majdanie.

Na początek trochę faktów o samym Euromajdanie. Jeszcze w 2013 roku 21 listopada rozpoczęły się protesty na kijowskim Majdanie przeciwko odłożeniu przez prezydenta Janukowycza podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską. 24 listopada w Kijowie protestowało już około 100 tysięcy ludzi. Opozycja antyrządowa poparła protesty i zażądała usunięcia prezydenta. Protest zyskiwał poparcie społeczeństwa. 30 listopada milicja brutalnie rozpędziła protestujących przy użyciu pałek i gazu łzawiącego aresztując 35 i raniąc kilkadziesiąt osób. Wywołało to oburzenie oraz sprzeciw mieszkańców Ukrainy i całego świata. Ruch rewolucyjny nabierał coraz większej popularności. Protesty przeciwko władzom opanowały cały kraj. 1 grudnia 2013 roku na Placu Niepodległości w Kijowie zwanym dziś Euromajdanem zgromadziło się 800 tysięcy demonstrantów. Milicja po raz kolejny spacyfikowała protestujących aresztując 9 i raniąc 135 osób. Do stolicy Ukrainy zaczęły ściągać wojska wewnętrzne MSW. W całym kraju demonstraci próbowali opanować budynki instytucji rządowych i samorządowych z większymi lub mniejszymi sukcesami. 3 grudnia parlament Ukrainy nie przyjął wniosku o wotum nieufności wobec rządu Mykoły Azarowa. 4 grudnia 2013 roku szef MSW Ukrainy Witalij Zacharczenko wydał policji zakaz używania siły wobec demonstrantów.Protesty trwały nieprzerwanie dalej. 9 grudnia 2013 roku Julia Tymoszenko poparła opozycjonistów, a prezydent Janukowycz zgodził się na organizacje okrągłego stołu przy którym zasiądą przedstawiciele władzy i opozycji. 19 grudnia 2013 roku Rada Najwyższa Ukrainy wprowadziła amnestie dla wszystkich ludzi biorących udział w demonstracjach i zwolniła ich z odpowiedzialności karnej. W nocy z 10 na 11 stycznia Berkut starł się z protestantami w skutek czego rannych zostało kilkanaście osób. 16 stycznia 2014 roku Rada Najwyższa przyjęła ustawy dyktatorskie czyli zbiór ustaw ograniczających wolność słowa i zgromadzeń oraz zaostrzyła kary za udział w demonstracjach antyrządowych. 23 stycznia Witalij Kliczko ogłosił rozejm do godziny 19:00. Następnego dnia rozjem został zerwany. 18 lutego opozycjoniści zablokowali trybunę parlamentu domagając się przywrócenia konstytucji z 2004 roku. W skutek odmowy władz demonstraci rozpoczęli marsz na parlament, który zablokowali funkcjonariusze Berkutu. Walki uliczne wybuchły w Parku Maryjskim na przeciwko parlamentu. Milicja odpowiedziała użyciem siły w skutek czego ranne zostały dwie osoby. Po południu tego dnia władze postawiły opozycji ultimatum, że jeśli nie opuszczą barykad przystąpią do szturmy. Ci jednak umocnili się i przygotowywali się do obrony Majdanu. W godzinach wieczornych siły rządowe zaczęły oblewać demonstrantów wodą z armatek wodnych na co ci odpowiedzieli rzucaniem koktajli Mołotowa i petard. Berkut przy pomocy dwóch transporterów opancerzonych przystąpił do szturmu z użyciem broni palnej. Atak został odparty przez demonstrantów. Zginęło 15 uczestników demonstracji i 6 milicjantów. Jeden z transportów Berkutu został podpalony. Na dachach okolicznych budynków siły rządowe zaczęły rozmieszać snajperów sił MSW i jednostek specjalnych Omega. Po północy nastąpił drugi szturm sił rządowych na Majdan. Tym razem Berkut przedarł się przez barykady protestujących. Walki trwały do rana. Liczba zabitych wzrosła do 26 osób z czego 16 to protestanci, a 10 funkcjonariusze MSW. 19 lutego Rada Narodowa w Lwowie przejęła władzę w obwodzie lwowskim i zapowiedziała przeprowadzenie wolnych wyborów. Walki na Majdanie ucichły. W godzinach popołudniowych władze ogłosiły początek operacji antyterrorystycznej. 20 lutego rano zerwano krótko trwający rozejm. Doszło do gwałtownych starć pomiędzy demonstrantami, a siłami rządowymi. Snajperzy zabili kilka osób. Demonstranci odbili Majdan. Berkut wycofał się do hotelu Europa. Donoszono o 35 zabitych i około 200 rannych osobach. W godzinach popołudniowych starcia wygasły, a siły opozycji umocniły się. 21 stycznia w godzinach wieczornych Janukowycz wraz z najbliższymi współpracownikami uciekł z Kijowa śmigłowcem do Charkowa. 28 stycznia Janukowycz pokazał się pierwszy raz publicznie po ucieczce podczas konferencji prasowej w Rostowie nad Donem w Rosji gdzie powiedział ,że został nielegalnie odsunięty od władzy i nadal jest prezydentem Ukrainy. Według oficjalnych danych zginęło 105 osób, a rannych zostało prawie 1000 osób lecz według nieoficjalnych danych liczba ofiar jest znacznie większa. Po południu odsunięto od władzy Wiktora Janukowycza.


Barykady demonstrantów na Majdanie.

Trudna sytuacja gospodarcza i finansowa w jakiej znalazła się Ukraina i odłożenie podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską doprowadziła w krótkim czasie do rewolucji i obalenia rządu. Kraj dręczyła inflacja, duży wskaźnik przestępstw, wysokie bezrobocie oraz skrajna przepaść finansowa pomiędzy oligarchami a zwykłymi ludźmi. Nie można ukryć ,że rewolucja była wspierana i inspirowana przez Stany Zjednoczone i Unię Europejską. Z prawnego punktu widzenia zmiana władzy na Ukrainie w skutek przewrotu jest nielegalna mimo to większość świata poparła i zaakceptowała ten stan rzeczy. Nie potępiam tego jednak tutaj doskonale widać ,że prawo często jest naginane przez kraje zachodnie dla swoich korzyści. Podobna sytuacja zaistniała przy ogłoszeniu niepodległości Kosowa w 2007 roku. Zapewne nikt z protestantów nie spodziewał się tego co wydarzy się już w najbliższym czasie i co przyniesie rewolucja. Zmiana władzy zniszczyła dotychczasowy porządek. Rozpoczął się Efekt Domina na Ukrainie. Za rządów Janukowycza utrzymywał się kruchy porządek pomiędzy wschodem i zachodem Ukrainy. Zachód i centrum kraju były wyraźnie przeciwko władzy prezydenta Janukowycza i jego Partii Regionów, ale już południe i wschód Ukrainy przeciwnie. W obwodach Charkowskim, Ługańskim, Donieckim, Zaporoskim, Dniepropietrkowskim, Chersońskim, Mikołajowskim, Odesskim i na Krymie występuje duży odsetek ludności rosyjskiej sięgającym od 58% na Krymie do 14% w obwodzie chersońskim. Odsetek ludności mówiącej w języku rosyjskim jest jeszcze większy od prawie 77% na Krymie do 25% w obwodzie chersońskim. Zaraz po obaleniu władzy partii Janukowycza ludność Krymu rozpoczęła protesty i demonstracje przyjaźni z Rosją. Krym został przekazany jeszcze za czasów ZSRR z Rosyjskiej FSRR do Ukraińskiej SSR przez Nikite Chruszczowa. Wtedy było to posunięcie czysto formalne tak jakby dzisiaj zmienić granice województwa w Polsce. Region ten po odłączeniu się Ukrainy od ZSRR i ogłoszeniu niepodległości został włączony w jej granice, ale jako autonomiczna republika, która od samego początku miała formalną i faktyczną niezależność. Demonstracje w Kerczu i Sewastopolu ujawniły separatystyczne nastroje miejscowej ludności. W Kerczu po raz pierwszy ściągnięto z masztu przed budynkiem miejscowych władz flagę Ukrainy i zawieszono rosyjską. Miejscowe władze wybrane jeszcze za urzędowania Janukowycza również nie uznawały nowego rządu i zapowiedziały obronę przed ,,faszystami” jak nazywali nowe władze w Kijowie.


Prorosyjscy demonstranci na Krymie.

Teraz trochę faktów o samej sytuacji na Krymie. 25 lutego w stan gotowości została postawiona rosyjska Flota Czarnomorska w porcie w Sewastopolu. 26 lutego w Jałcie pojawili się pierwsi rosyjscy żołnierze, a przed budynkiem parlamentu krymskiego w Symferopolu rozpoczęły się demonstracje zarówno anty jak i prorządowe. Rankiem 27 lutego uzbrojeni ludzie w mundurach bez przynależności państwowej opanowali budynki rządu i parlamentu Autonomicznej Republiki Krymu. Tego samego dnia nadal pracujący parlament krymski przegłosował referendum dotyczący statusu Krymu. Referendum zaplanowano na 30 marca 2014 roku. 28 lutego ci sami uzbrojeni ludzi zwani później zielonymi ludkami opanowali lotnisko Belbek w Sewastopolu i lotnisko w Symeferopolu. Szef MSW Ukrainy Arsen Awakow nazwał zajęcie Krymu przez nieoznakowanych żołnierzy, którzy nosili rosyjskie mundury bez oznaczeń i używali rosyjskiego sprzętu ,,zbrojną interwencją i okupacją”. 1 marca 2014 roku Władmir Putin zażądał od Rady Federacji zgody na użycie rosyjskich sił zbrojnych na terytorium Ukrainy. 11 marca 2014 roku Rada Najwyższa Republiki Krymskiej i Rada Miejska Sewastopola uchwaliły deklaracje niepodległości Republiki Krymskiej powołując się na przypadek Kosowa. 16 marca 2014 roku odbyło się referendum dotyczące statusu Krymu. Według danych opublikowanych przez organizatorów referendum za przyłączeniem Krymu do Rosji opowiedziało się 96,57% uczestników przy frekwencji 84% (wyniki te są kwestionowane). W związku z tym 17 marca 2014 roku Rada Najwyższa Autonomicznej Republiki Krymu ogłosiła niepodległość tego regionu. Suwerenność Republiki jeszcze tego samego dnia uznała Federacja Rosyjska. Następnego dnia podpisano umowę między Rosją a Krymem i miastem wydzielonym Krym o włączeniu ich w skład Federacji Rosyjskiej. Umowa ta weszła w życie z dniem ratyfikacji 21 marca 2014 roku po złożeniu podpisów przez prezydenta Rosji Władimira Putina i przewodniczącego Rady Najwyższej Republiki Krymskiej Władimira Konsantionowa oraz mera Sewastopola Aleksieja Czałyja.


Zielone ludziki na Krymie.

Krym odłączył się od Ukrainy i stał się częścią Rosji. Sytuacja ta nie jest uznawana przez większość państw. Demonstracje prorosyjskie na Krymie, zajęcie tego półwyspu przez rosyjskich żołnierzy oraz odłączenie się go od Ukrainy, ogłoszenie niepodległości i dołączenie do Federacji Rosyjskiej było naturalnym skutkiem zmiany władzy na Ukrainie. Putin po prostu wykorzystał nadarzającą się okazje. I chciałbym zdementować jedno. To nie Putin i Rosjanie zdestabilizowali sytuacje na Ukrainie. Oni skorzystali z sytuacji i ruszyli do akcji wtedy gdy zobaczyli, że kolejne państwo wymyka się z rosyjskiej strefy wpływów. Rosja opanowała na stałe wiele krymskich portów w tym najważniejszy dla nich port w Sewastopolu gdzie stacjonuje gros sił Floty Czarnomorskiej. Sytuacje na Ukrainie zdestabilizowała Unia Europejska i Stany Zjednoczone wspierające rewolucje na Ukrainie co było posunięciem dobrym dla samych Ukraińców jednak doprowadziło do separacji Krymu. Nawet gdyby wybory były oficjalne, prowadzone pod okiem obserwatorów OBWE a nie jak uważa światowa opinii publiczna sfałszowane przez Rosjan, to na pewno zdecydowaną większością głosów przegłosowano by odłączenie Krymu od Ukrainy i przyłączenie do Rosji. Rosjanie stanowią na Krymie zdecydowaną większość. Większość państw świata wyrażała swoje oburzenie przyłączeniem półwyspu do Rosji. Jednak gdy Kosowo zostało odłączone od Serbii większość tych państw nie protestowała i poparła tą separacje mimo, że kraj ten nie miał żadnej samodzielnej przeszłości i był wręcz tworem sztucznym, a Krym był przez większą część historii nowożytnej częścią Rosji.

Źródło: https://bloghistorycznomilitarny.wordpress.com/2015/02/10/o-sytuacji-na-ukrainie-w-2014-roku-czesc-1/

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s